Historia

Historia Spółdzielczego Banku Ludowego w Kępnie

Spółdzielczy Bank Ludowy w Kępnie został założony w 1899 roku, co czyni go jedną z najstarszych instytucji finansowych w regionie. Od ponad 125 lat bank nieprzerwanie służy lokalnej społeczności, wspierając rozwój gospodarczy Kępna i okolic. To wyjątkowa historia – pełna wyzwań i sukcesów – której mogłyby pozazdrościć nawet duże, renomowane banki.

Przez cały ten czas Bank działał w zmieniających się warunkach społecznych i politycznych: od okresu zaborów, przez czas odzyskiwania niepodległości i międzywojnia, lata okupacji, okres gospodarki socjalistycznej, aż po współczesną gospodarkę rynkową. Pomimo tych burzliwych dziejów, Spółdzielczy Bank Ludowy w Kępnie nieprzerwanie realizuje swoją misję wspierania mieszkańców regionu i lokalnej przedsiębiorczości.

Początki i misja Banku
Inicjatorem powołania banku do życia był ks. Piotr Wawrzyniak. Wzorując się na działających wcześniej instytucjach takich jak Związek Spółek Zarobkowych i Gospodarczych w Poznaniu, wspólnie z ks. Ludwikiem Lange i lekarzem Józefem Trzcińskim doprowadził do utworzenia polskiej placówki lokacyjno-kredytowej w zaborze pruskim.

Głównym celem założycieli było wspieranie polskiej ludności Kępna i okolic tanim kredytem bankowym. Bank miał pomagać właścicielom ziemskim, rolnikom, przemysłowcom, rzemieślnikom i kupcom, uwalniając ich tym samym od powszechnej lichwy. Środki banku były przeznaczone głównie na inwestycje, które pozwoliły osiągnąć wysoki, jak na ówczesne czasy, stopień rozwoju gospodarczego i zwiększyły polski stan posiadania na terenie Kępna i powiatu.

Społeczny wymiar działalności
Ks. Piotr Wawrzyniak był przekonany, że tylko społeczeństwo silne materialnie może skutecznie bronić swojej odrębności narodowej. Społeczność oszczędnościowo-pożyczkowa, której ważnym ogniwem był Bank Ludowy w Kępnie, zrzeszała tysiące członków i tworzyła sprawny system kredytowy, który wspierał polską ekonomiczną i narodową walkę przeciwko polityce wywłaszczeniowej i germanizacyjnej władz pruskich.

Pierwszy Zarząd Banku tworzyli:

dr Bronisław Daszkiewicz – dyrektor
Antoni Zimoch – kontroler
dr Józef Trzciński – podskarbi
Prezesem Rady Nadzorczej był ks. Ludwik Lange.

Zgodnie z pierwszym statutem: oprocentowanie kredytów wynosiło 5%, depozytów 4%, a maksymalna wysokość pożyczki ustalona była na 3000 marek.

Rozwój Banku
Bank rozwijał się dynamicznie, rosnąc zarówno pod względem liczby członków, jak i funduszu udziałowego. W 1912 roku podjęto decyzję o budowie nowego budynku bankowego, który do dziś pozostaje jednym z najbardziej reprezentacyjnych gmachów w Kępnie.

Rozwój banku był czasowo zahamowany przez hiperinflację w latach 20., a następnie przez wielki kryzys gospodarczy lat 30. Równowagę udało się przywrócić dopiero w 1937 roku, po czym bank rozwijał się bez przeszkód do wybuchu II wojny światowej. W 1945 roku, podobnie jak inne instytucje tego typu w Polsce, został włączony do ogólnokrajowej struktury kas spółdzielczych.

Lata powojenne
Lata 1950–1956 były okresem stagnacji. Przełom nastąpił po 1956 roku, kiedy wzrosła liczba członków, udziałów, wkładów oraz udzielanych pożyczek. W 1975 roku Bank został podporządkowany Bankowi Gospodarki Żywnościowej, co ograniczyło jego samorządność, a kryzys lat 80. negatywnie wpłynął na działalność banków spółdzielczych w całym kraju.

Bank w czasach współczesnych
Po 1990 roku Spółdzielczy Bank Ludowy w Kępnie działa w oparciu wyłącznie o środki własne i środki ludności. Obecnie jest akcjonariuszem SGB-Bank S.A. w Poznaniu, kontynuując tradycję wspierania lokalnej społeczności i gospodarki regionu.